Pluvius mild voor rockliefhebbers op Besthmenerberg
Door Willem Lampe

Ommen – Het was een kwestie van ‘mwoah, kan d’r mit deur’. Nee, nee, niet
wat betreft de line-up, dat zat wel snor, maar het was balen dat de zon zich
niet uit de tent liet lokken. Maar goed, het was in ieder geval droog en dat
was een etmaal later, op zondag wel anders. Omdat je beter je zegeningen
kunt koesteren en mopperen geen zin heeft, kun je stellen, oké, slippertjes
en zonnebrillen konden achterwege blijven, maar de regenponcho gelukkig ook.

De programmeurs Koen Boschman en Ewald Klein Herenbrink hadden low budget
een leuk programma in elkaar geknutseld voor de eerste editie van het
Midsummerfestival, welke zaterdag werd gehouden in het bostheater, pal onder
de top van de Besthmenerberg. Het middagpodium was vergeven aan drie
regionale rockbands, te weten Blues Swamp Revelation, Gastman en Cool Hand
Luke. Omdat Gastman verstek liet gaan mochten de jonge honden van JP
Powerjam Trio invallen.

Lange tijd was het muziek kijken met een biertje in de hand, tot de mannen
van Cool Hand Luke zowaar een fan in de benen en aan het dansen kregen.
Ja, ja, als derde band hadden de mannen uit Dedemsvaart en omstreken de mazzel
dat het publiek al redelijk was opgewarmd en met een paar biertjes in de mik
werden de reacties alsmaar enthousiaster en uitbundiger. Rocklovers zijn af
en toe net mensen, laten we het daar maar op houden.

Ondertussen struinden organisatoren her en der rond, bezig met
publiek en musici. “Ja, leuke enthousiaste reacties”, beaamde Koen Boschman.
“Zeker bij Cool Hand Luke. Klopt, het weer kan beter en er kan best wat meer
publiek bij, maar goed, voor een eerste keer.” De programmeur was benieuwd
hoe de mensen zouden reageren op de zwevende psychedelica van de Haagse band
the Womb, toch iets anders dan de bij iedereen bekende krakers van CCR,
Thin Lizy en Led Zeppelin, waarmee Cool Hand Luke het publiek uit de hand liet vreten.
Beetje vreemd, maar best lekker, bij de een laveerden de gedachten naar de Beatles
in de experimentele fase, de ander dacht aan Kula Shaker, nou ja, er zijn
mindere referentiekaders denkbaar.

Een tikje jammer was zo halverwege de art rock van Glossy Jesus en zeker
de dromerige, zweverige poprock van Moon Moon Moon het beste er wel af was
bij de meeste rockers. Logisch, want die staan niet bij uitstek bekend
om het op juiste wijze doseren van drank en spijs, dus licht slingerend
op de fiets de berg af. Hoe dan ook, complimenten voor de organisatie.
Waar vind je dat nog, zes bands voor nop, op een dijk van een locatie.
Volgend jaar zes Weesgegroetjes voor zonnig weer en een paar
dixi’s om wat mopperige dames van gevorderde leeftijd van dienst te zijn
‘hoezo achter een boom!’, dan kan het echt niet meer kapot.

“De ambitie uitspreken het bostheater voor een breder publiek toegankelijk
te maken betekent ook dat je nieuwe dingen moet proberen”, liet Ewald Klein
Herenbrink weten. “Van drie tot elf met zes bands was een mooie eerste
editie. Positieve geluiden onder het aanwezige publiek. De bands in de
middag hadden een gemeenschappelijke deler: buiten dat ze alle drie uit de
regio kwamen speelden ze bluesrock met een rauwe rand. Voor de
avondprogrammering hebben we gezocht naar experimentele bands. Het begin en
einde van de avond zat vol psychedelica, van the Womb en Moon Moon Moon,
heerlijk bij het invallen van de duisternis, met een prima tussenstuk van
alternatieve pop, Glossy Jesus. Terugkijkend kunnen we concluderen dat we
een prima basis hebben gelegd om volgend jaar op verder te bouwen.”